Maria Blauw

 

Maria Blauw is een pseudoniem. Manlief ging akkoord met het publiceren van het boek, maar dan wel onder een andere naam. Niet iedereen hoeft hem te kennen als manlief. En dat snap ik.

 

Maar welke naam moest het dan worden? Daar heb ik niet zo lang over nagedacht. Maria heb ik gekozen omdat het mijn doopnaam is en aan de naam Blauw zit een verhaal vast . Op de middelbare school van oudste had een scholier aangegeven dat hij het moeilijk vond dat mensen aan hem niet konden zien dat hij autisme had. Als alle mensen met autisme blauwe haren zouden hebben dan was het tenminste duidelijk voor iedereen. De volgende dag kwam hij naar school met blauwe haren.  Later vonden regelmatig bijeenkomsten plaats op school voor ouders van kinderen met autisme. Dit noemden ze de blauwe haren groep...

 

De reden waarom ik het boek geschreven heb, is dat ik na al die jaren en met veel vallen en opstaan een hele duidelijk beeld heb gekregen over mijn rol in mijn gezin. Dat beeld, die visie geeft me houvast in moeilijke perioden. Het herinnert mij eraan waarom ik vol houd en het helpt mij gedrag en problemen te accepteren die mij geen energie geven, maar juist veel energie kosten. Als het niet goed gaat met mijn zoon of vroeger met mijn man, heb ik veel zorgen en last van spanningen, boosheid en verdriet. Dan komt het voor dat ik vast zit in mijn eigen emoties en niet meer weet hoe het verder moet. Het verschil met vroeger is dat ik weet dat ook deze periode voorbij gaat. Het enige wat ik voor hen kan doen, is een veilig thuis bieden, praktische zaken regelen, respect hebben voor wie ze zijn en een luisterend oor bieden.

 

En ondanks de zwaarte van deze problematiek komen mensen graag bij ons over de vloer. Iedereen is welkom en het is vaak een drukte van jewelste. Ik zorg ervoor dat we ook kunnen lachen om onze ellende en dat als we zover zijn dat we de problemen ontrafeld en benoemd hebben, ook relativeren. Mijn insteek is dan 'zo, nu weten we weer een beetje meer over hoe jij in elkaar steekt en wat jij nodig hebt'. En met die kennis gaan we dan verder. Naast het feit dat ik me er altijd van bewust ben dat ik een gehandicapt kind heb en dat dit een grote zorg is, geniet ik ook (bijna) dagelijks van fluitende vogels, lekker eten, muziek en dansen en een goed boek. Als je beide gevoelens naast elkaar kunt laten bestaan, ben je goed op weg om jezelf in balans te houden.

 

 

 

 

 

gallery/cc5ba25e29555a4de59330e82d7549c8